Łódź w stylu magicznej baśni.

Na gwiazdkę nie czekam. Od lat nie obchodzę świąt wzorcowo i tradycyjne, czego nie uważam za brak. Jestem w tym wolna.
Cieszę się miejskimi iluminacjami, mam też własne w domu przez cały rok (lampki okręciłam wokół biurka, to moja lampka nocna).

Wyszedłszy przed laty z religijności, wiele zmieniło się w moim życiu. Rodzina zawsze jest blisko, przez cały rok. Pierogi i grzybowa też.
Czekam na te dni, bo więcej wolnego sprzyja kreatywnemu planowaniu. Nie będzie nudy.

Zapraszam dziś na baśniowe ulice Łodzi.

Baśń o magicznej podróży dziecka do Królestwa Lalek. "Dziadek do orzechów" nieczęsto przywoływany na skojarzenie ze świętami Bożego Narodzenia. A jednak jest to opowieść wigilijna.
Powieść, w której ożywiona zabawka, staje się księciem i obrońcą dziewczynki, bohater walczący z Mysim Królem.

W tej baśni granica między snem a jawą zaciera się. Podobnie jest z czasem świąt. Zapominamy o tym co doczesne, radujemy się spokojem, odpoczynkiem. I może w tym jest właśnie ta magia.

Czytam fragmenty:

(...)Zwracam się teraz do Ciebie, Czytelniku, Fredku, Tadziu, Karolku — czy jak ci tam na imię — i proszę, żebyś przypomniał sobie swoją ostatnią Gwiazdkę i podarunki, które otrzymałeś. Wtedy dopiero będziesz mógł wyobrazić sobie, jaki zachwyt ogarnął dzieci i jak im oczy zabłysły(...)

(...)Na zielonym, obsypanym kwiatami trawniku stał wspaniały zamek z lustrzanymi szybami i złotymi wieżami. Nagle rozległ się dźwięk dzwonków, drzwi i okna otworzyły się i widać było, jak w środku spacerują maleńkie zgrabne ludziki: panowie w kapeluszach z piórami, panie z długimi trenami u sukien. W środkowej sali, która zdawała się cała stać w płomieniach — tak wiele świeczek paliło się w srebrnych żyrandolach — tańczyły dzieci w takt muzyki dzwonków(...)

(...)Jakiż straszny widok ukazał się jej oczom! Doprawdy, drogi Czytelniku, chociaż wiem, że podobnie jak rozważny i śmiały wódz Fred i Ty nie masz duszy na ramieniu, ale gdybyś zobaczył to, co Klara teraz zobaczyła, doprawdy, uciekłbyś stąd i pewnie skoczyłbyś prędko do łóżka, a kołdrę naciągnąłbyś na uszy wyżej, niż potrzeba. Biedna Klara nie mogła jednak tak postąpić, bo — słuchajcie uważnie(...)

(...)Zobaczyła wtedy, że szafa była jakoś dziwnie oświetlona, a w niej wielki ruch i rwetes. Lalki biegały bezładnie i machały przy tym rękami. Wtem podniósł się Dziadek do Orzechów, odrzucił daleko kołdrę i wyskoczył z łóżka(...)

________________________

Bonusik, iluminacje z Fuzji: