Fabryka Wyrobów Wełnianych założona pierwotnie w roku 1894 w innym miejscu jako ręczna tkalnia chustek wełnianych.
Dopiero cztery lata później zakład przeniesiono do obecnego większego budynku, mogąc dzięki temu zwiększyć liczbę zatrudnionych (około 400 robotników).
Łódzki fabrykant, jeden z mniej znanych, żydowskiego pochodzenia urodzony w roku 1845 w Drobinie na Mazowszu.
Działalność zapoczątkowana w roku 1893 – ręczne warsztaty – działano tu w tkaninie ubraniowej, wełnianej i mieszanej.
.jpg)
Lubię zajrzeć w takie miejsca, chociażby po to, aby znaleźć kręcone schody i aby odsłonić ślady po dawnych lokatorach.
175 lat temu...
W województwie łódzkim jest wiele imponującej architektury, która mogłaby budzić zazdrość i podziw, gdyby ożywić jej mury i otworzyć wrota dla odwiedzających.
Niestety nie zawsze tak jest.
Pałac z roku 1895 mieści się w parku utworzonym i zorganizowanym pięknie w latach XVIII i XIX wieku, lecz dziś to dzika przyroda.
Jest to zabytek o niebagatelnej urodzie, ale sięgnięty przez pożeracze czasu i zapomnienia. Dlatego niech pozostanie zapomnianym, aby te mury nie pokusiły nieodpowiednich ludzi o złych intencjach. Zaś kto rozpoznaje pałac, niech karmi się niniejszą historią w milczeniu.
Choć przy dzisiejszej technice wyszukiwarek i AI, niedługo trzymanie adresów w tajemnicy przestanie mieć jakiś sens, to jednak pozostanę jeszcze trochę tradycjonalistką.
Mamy w Łodzi elektrownie – to oczywiste jak słońce po burzy. Mamy też parę takich, które już dawno wyłączono z użytkowania. Jedno z nich funkcjonuje jako swoiste muzeum (to oczywiście EC-1), drugie jest ogólnodostępne, ale maszynownia jest bardzo rzadko otwierana, (to oczywiście Fuzja).
Lecz doświadczenie nauczyło mnie, że najlepiej i najefektywniej człowiek uczy się, oglądając pewne rzeczy z całkiem bliska. Zazwyczaj w całkiem opuszczonych tego typu miejscach, gdzie absolutnie nic nie ogranicza, ani czas, ani dystans. Możesz oglądać, dotykać...
W przypadku opuszczonej elektrowni może wiedzy na miejscu nie zdobędę, ale często coś zainspiruje mnie i sama zaczynam dociekać już później w domu... w tym przypadku poznając najpierw nazewnictwo – by następnie – dociec do czego to wszystko służy i jak działa.
Famuły mają już 130 lat. Wewnątrz powstał nowy układ mieszkań, będą również lokale biurowe i usługowe. Restauracje będą miały swoje letnie ogródki na zielonym dziedzińcu. Zrobi się naprawdę przyjemnie i co mnie cieszy – to nie będzie zamknięty teren, ale przyjazne miejsce dla każdego.
Ul. Ogrodowa nam pięknieje.
Historycznie obiekt to prawdziwa perełka, jak żywcem wyciągnięta z opowieści o fabrycznej Łodzi.
Pałacyk, w którym od dzieciaka jestem zakochana. Za każdym razem jak przejeżdżałam pod nim z rodzicami, mówiłam, że kupię go, wyremontuję i będę w nim mieszkać.
Niestety ani nie znalazłam wystarczająco płatnej pracy, ani nie wyszłam bogato za mąż, więc mogę tylko patrzeć na pogarszający się stan ruiny.
Dziecięce marzenia mają wielką moc. Są nieśmiertelne.
Niestety stan techniczny pałacu jest dramatyczny i nie pomagają mu odwiedziny neandertalczyków. Chociaż w tym momencie obrażam troglodytów, bo tamci mieli po prostu Instagram na ścianach, a to jest zwykły objaw wandalizmu.
PAŁAC MA DOŚĆ GOŚCI, dlatego pomijam adres, wielu Łodzian i tak miejsce na pewno rozpozna i na tym zakończmy.
Niektórzy stali czytelnicy, też będą temat kojarzyć, bo już kiedyś o tym marzeniu opowiadałam.
Budynek powstał wedle projektu Kazimierza Milewskiego w roku 1929 z inicjatywy Polskiego Czerwonego Krzyża.
Przed drugą wojną działały tu oddziały internistyczne i chirurgia, później dołączono oddział pediatrii.
W czasie wojny szpital dalej działał lecz pod wodzą Niemieckiego Czerwonego Krzyża. Już po wojnie, wrócił w ręce PCK.
 |
| Zdjęcie: fotopolska.eu |
Ostatnim oddziałem jaki tu powstał, była dermatologia – wówczas jedyny w mieście szpital leczący choroby skóry. Podlegał on Barlickiemu i ZOZ-owi.
Budynek wówczas podzielono na część żeńską (II piętro) i męską (I piętro).
W roku 2013 Klinika Dermatologii została zamknięta.
Przędzalnia Karola Scheiblera
Przędzalniana 71
Dziś tak się mówi, lecz pierwotnie były to włości Krystiana Wendischa, od którego Karol w późniejszym czasie je odkupił.
Obiekt jest opuszczony, ale nie porzucony. Znajduje się w zrewitalizowanej części Księżego Młyna, jako pozostałość i zabytek, który czeka na swoją kolej w konserwatorskim planie.
Jeżeli jakiś obiekt w Łodzi stoi bardzo długo i niszczeje, to znaczy, że jest dla miasta bardzo ważny, ale nie ma pomysłu na jego aranżację.
Zapowiedziano na początku roku, że XIX-wieczna przędzalnia z 1827 roku, stanie się domem mieszkalnym, a w zabytkowych budynkach wokół, które onegdaj pełniły funkcje ambulatorium, warsztatu, portierni i domu Wendischa, powstanie gastronomia i inne.
Ponad 28 tys. mkw. miało zostać poddane gruntownej rewitalizacji z zachowaniem historycznej zabudowy i te informacje są z lutego 25'.
Mamy wrzesień, nic się nie zdarzyło | zdjęcia pochodzą z lutego 25'
Wyciągam wreszcie z pamięci wspomnienie dobrej podróży z marca. Nigdy nie żałuję przebytych kilometrów, a jedyne czego mogę żałować, to obrazów, których nie zobaczyły moje oczy.
I lubię dzielić się tymi obrazami w duchu dobrej atmosfery.
Dziś przygotowałam dla Was widokówki ze Słowacji.
Odsunięta od zgiełku, choć przy popularnym miejscu w Łodzi w dobrze wszystkim znanej kamienicy jest oficyna, a w niej przepaść...
...przepaść czasów, zapomnienia i niebezpieczeństwa wlokącego za sobą upadek.
Industrialny temat koncentruje się głównie na obiektach związanych z przemysłem, w których znajdziemy stare maszyny i innego typu żelazne potwory.
Wycieczka daleko za Łódź
Dziś prezentowane miejsce cechuje niepowtarzalna atmosfera. Nie okala go znana powszechnie cisza opuszczonych zakładów. Dojmujący dźwięk sekwencyjnie roznoszący się po całej hali, budzi skojarzenia z kosmicznymi statkami lub innymi, futurystycznymi miejscami, które wlewają w ducha lekki dyskomfort.
Mocno zniszczony, nie całkiem jeszcze zapomniany. Jeden z łódzkich budynków pofabrycznych.
Dlaczego chodzę po takich miejscach? Bo Łódź była królestwem fabryk włókienniczych i te obiekty były kiedyś wizytówką miasta. Czy zaszczytną? Pracowników już nie zapytamy, a czasy skrajnie różniły się od naszych.
Dziś pozostały nam mury, często puste i obdarte z życia, ale historia jest nadal żywa w książkach, na filmach i w ustach wielu łódzkich przewodników.
Niech więc ta nuta gra jak najczęściej.
Ideą powstania tego miejsca było produkowanie wełnianej tkaniny (wytwarzanej ogółem na świecie od XIX wieku). Jest bardzo odporna, często stosowana jako odzież mundurowa, sprawdzała się również w damskich kreacjach.
Temat dosyć gruby, bo historia bardzo obszerna, postaram się skondensować wiedzę.
Dawna tkalnia Scheiblerów, jest znana współcześnie pod nazwą późniejszych zakładów Uniontex.
📌 przy ul. Kilińskiego, między ul. Milionową i ul. Przędzalnianą
Tkalnia powstała w latach 1898 – 1899. Była największą i najnowocześniejszą tkalnią w Polsce i jedną z najpotężniejszych w cesarstwie rosyjskim.
#escapełódź, Górny Śląsk
Idąc śladem rodziny Tiele-Winkler, od Mosznej lądujemy w Kujawach, gdzie mamy możliwość obejrzenia kolejnej posiadłości rodzinnej.
Tym razem to neobarokowy pałac, który widnieje w sieci na wielu stronach. jest także szczegółowo oznaczony na mapach, więc nie ma sensu bawić się w tajemnice.
Odwiedzam różne opuszczone miejsca, ale nie każde ma duszę. Przechodzę wiele drzwi i bram, lecz nie każde jest portalem czasu.
Opuszczone domy opowiadają historie o ludziach, którą układam na podstawie tego, co po nich znajdę. Niekiedy można czytać jak z książki. Zdjęcia, listy, pamiątki... Tutaj zatrzymała mnie mnogość wersetów składających się na całą opowieść.
Wieża ciśnień to zawsze część miejskiego landszaftu. Niektóre stanowią prawdziwy majstersztyk architektury, o czym przekonacie się nie tylko w Łodzi.
Kiedyś budowano z pomysłem na detal. Dlatego mnogość stylów i trendów w naszym kraju, budowanych w różnych epokach, to często nie lada perełki.
.
zdjęcia: listopad 2024
Łódź fabrykami stoi, coraz więcej z nich podlega rewitalizacjom, lecz nadal niezmiennie, wiele z nich to pustostany. Można spróbować odwiedzić je wszystkie, poznać ich historie, zagłębić się w przeszłości, poczuć satysfakcję z dobrze przeprowadzonego reportażu i cieszyć się tym, że kolejne miejsce objęłam klamrą NIE-zapomnienia. Można, bo jest to dla mnie duża przyjemność ze spędzania czasu w taki właśnie sposób.
Przed moim obiektywem tym razem włości Henryka Grohmana.
Niniejszy budynek powstał w roku 1888, prawdopodobnie architektem był Hilary Majewski.
Budowla ma 4 kondygnacje, a w środku hale produkcyjne wsparte na żelaznych słupach.
Zapraszam Was do obejrzenia tego zabytkowego wnętrza i choć już mocno zniszczonego, pamiętającego Grohmanów za ich życia – to jednocześnie fascynującego ze względu właśnie na to, że te mury stoją tu już 137 lat.
Ludzie prowadzili inne zupełnie życie... jak wyglądało?
