Jedenastego listopada odbyły się dwa bardzo istotne wydarzenia w świecie polskiej kultury kinowej. We współczesnych czasach słowa te wydają się niedopasowane do rzeczywistości, a słowo kultura nieadekwatna do obyczajowości. Widzimy bowiem na ekranach coraz częściej królujące pisanie scenariuszy według sztywnych algorytmów, spłycone i infantylne. Bohaterów bez złożonych portretów psychologicznych.
Bezideowa rozrywka multipleksów spowodowała, że osobiście przestałam już chodzić do kina. Wybiórczo raz na kilka lat pójdę i okazuje się, że był to dobry film, jednakże na przestrzeni tak długiego czasu, moja ocena produkcji filmowych w światowym wydaniu jest delikatnie mówiąc już bezrefleksyjna.
Chyba żaden tytuł mnie nie zadziwi.
Ale Polskie kino trzyma nadal swój wyrafinowany poziom.





