Moja ulubiona kamienica w tej części Piotrkowskiej. Zawsze budziła we mnie pozytywne myśli. Słonecznie żółta elewacja, wilki, smoki... malowana jak niektóre budowle w średniowieczu, a wisienką na torcie jest klatka schodowa z kwiatami w balustradzie.
Franciszkańska 1/5
u zbiegu ulic Franciszkańskiej i Północnej
Jedno z miejsc, które na talerzu łódzkich zabytków smakuje jak jedno z lepszych dań. Pałac nie zmienił się w muzeum, nie zmienił się także w hotel ani w salę balową.
W roku 1997 ów pałac stał się siedzibą Uniwersytetu Łódzkiego. Konkretnie znajduje się tu Katedra Historii Sztuki oraz Instytut Kultury Współczesnej Uniwersytetu Łódzkiego.
Pałac w latach 1999-2003 został gruntownie zrewitalizowany. Dziś w tych murach mieszczą się sale konferencyjne i przestrzenie wystawiennicze dlatego na co dzień zwiedzanie obiektu nie jest niemożliwe, ale podczas rozmaitych eventów - owszem.
W ramach corocznej "Nocy Muzeów" odbyło się samodzielne zwiedzanie pałacowych wnętrz, podczas którego można było zobaczyć gabinet, jadalnię, saloniki oraz paradną klatkę schodową z manierystyczno-barokowymi dekoracjami.
W śnieżnobiałym płaszczyku przy ulicy Narutowicza stoi neorenesansowa willa łódzkiego przemysłowca. Przykuwa uwagę niebagatelną urodą, wlicza się w poczet najciekawszych budynków miasta, a zaprojektował ją nie byle kto, bo sam Gustaw Landau-Gutenteger – najsławniejszy architekt swoich czasów.
Podwójna willa? Czemu nie. Na taki pomysł wpadł w roku 1887 Ludwik Meyer.
To czarowne miejsce stało się spektakularne dzięki nowemu inwestorowi, który zaplanował dla tego zabytku świetlaną przyszłość.
Przedstawiona tu dziś willa jest gotowa do wynajmu, są w niej przestrzenie biurowe oraz apartamenty. Zainteresowanych zapraszam do kontaktu:
Łódzki fabrykant, jeden z mniej znanych, żydowskiego pochodzenia urodzony w roku 1845 w Drobinie na Mazowszu.
Działalność zapoczątkowana w roku 1893 – ręczne warsztaty – działano tu w tkaninie ubraniowej, wełnianej i mieszanej.
Ciepłe uczucia wlały się w moje serce, kiedy na niebie zaczęły tańcować te ostatnie iskry słońca. Pomarańcz i fiolet, ciepłe światło i czarne kontury sylwetek budynków. Ten dostojny czas sprawił, że na moment zapomniałam o świecie.
To był krótki reset i odpoczynek dla ducha.
Fotografowanie miasta może być czymś więcej, własnym odpoczynkiem. Wspaniałym czasem, który budzi uśmiech i najprostszym szczęściem.
