Eksploracja naszej łódzkiej secesyjnej elektrociepłowni szlakiem dość nietypowym, którego nie znajdziecie w żadnym wariancie zwiedzania obiektu.
Miejsca niedostępne dla turystów, ponieważ użytkowanie pokazywanych tu schodków, kładek i drabinek, mogłoby skończyć się czerwoną zupą na samym dole. Zasady bezpieczeństwa, oraz realne możliwości fizyczne wielu ludzi, wykluczają taką trasę zwiedzania.
A ja jestem od tego, by pokazywać m.in. to co niewidzialne na co dzień. ;)
Słoneczne Tarasy
Kilińskiego 12
Słoneczne Tarasy o budowie dopuszczającej światło na każdej kondygnacji, a na dachu ogród.
Ta rzucająca się w oczy konstrukcja, to industrialna architektura połączona z botaniką, która czyni dość oryginalną propozycję mieszkaniową.
Gdy ten budynek jeszcze powstawał, zrobiłam jedno zdjęcie fasady z zamkniętą bramą. Napisałam pod nim, że niezdrowo fascynuje mnie ten projekt, dlatego z nieskrywaną przyjemnością wykonałam zdjęcia jego wnętrz.
Biała Kamienica
📌 Więckowskiego 12
Łódź kamienicami stoi – to wiemy. Jedne są szare, inne zrewitalizowane, jeszcze inne już zapomniane... czekają na zburzenie. A gdyby tak wybudować nową kamienicę od zera?
Na taki projekt porwała się firma Yuniversal Development, aby idąc z duchem miasta, utworzyć apartamentowiec na miarę naszej kamienicznej zabudowy.
Śródmieście przywitało odkrytą spod zasłony, Białą Kamienicę, a niedawno odbyły się też dni otwarte. Dziś na łamach bloga, pokazuję zdjęcia, które miałam okazję i przyjemność wykonać w kwietniu, dlatego w oknach jest jeszcze folia.
Nowoczesne miasto – czy Łódź zasługuje na to miano?
Nowoczesne miasto łączy naturę i martwą naturę z człowiekiem. Tkanka miejska, żywa, zmieniająca się – to są domeny ogólnie rozwijających się miast, mających na celu polepszanie jakości życia i rozwiązanie problemów społeczności.
Szwendając się po mieście, eksplorując Łódź, sondując, zgłębiając... procentowo napotykam wiele tych problemów. Obrazków nie idących z duchem nowoczesnego miasta. Miejsc, w których czas się zatrzymał i zdaje się, społeczeństwo stoi pod ścianą.
Szukając detalu naszej historycznej architektury, zwłaszcza wnętrz starych kamienic, spotykam ludzi, którzy chcą o tym rozmawiać. Lokatorów kamienic, przez których przemawia żal. Ale warto też mówić o jasnej stronie medalu.
Łódź mocno poszła na przód, ostatnio nawet wspominałam o remontach, modernizacjach, rewitalizacjach... że to wszystko trwa, a miasto jest ogromne... To wszystko ma bardzo wysokie koszty, by odbudować całe miasto, potrzeba wiele jeszcze lat...
A oto co już się udało i z czego możemy być dumni jako mieszkańcy.
Możemy być. Jednak zgoła łatwiej krytykować, niźli cieszyć się.
Wszystko kwestią gustu, ja to rozumiem i mnie nie wszystko do niego przypada. Ale jest zadbane, zrobiło się czysto i można bezpiecznie się powłóczyć tymi adresami, które dziś tu podaję.
Wiele spekulacji ciągnie się za kolejnymi rewitalizacjami. Czytam Wasze wypowiedzi tu i na socialach, rozumiem, jednak mnie osobiście ta przemiana Łodzi cieszy. Uważam, że jest dużo lepiej.
To subiektywna opinia.
P.S. Są to wybrane budynki, nie próbowałam skomasować tu wszystkich.
W marcu obiecałam, że kiedy całość zostanie ukończona, przyjrzymy się "Żelazku" z bliska. ;)
New Iron albo potocznie "Żelazko". Budzi duże kontrowersje od nienawiści po miłość. Jeżeli ktoś lubi futurystyczne akcenty miejskie, z pewnością poczuje to drugie. Dla wielu jednak jest to igła w oko.
Czy chciałabym tam mieszkać? Seks w tym szklanym salonie wykluczony, więc odpada. 🤣
Nie wyobrażam sobie rolet, które nie psułyby estetyki tego pięknego okna, wydaje mi się, że żadnego typu zasłony tam nie pasują.
Z całą pewnością jest to unikalna architektura. "New Iron" został wybudowany na planie trójkąta i zajmuje 100% wykupionej działki.
📍ul. A. Struga 22
Celem większości fotografów jest piękno zachowane w historycznych, odnowionych kamienicach. Większość chwyta kadr jak najbardziej kwiecisty, to wszystko musi grać z sercem, które dość już ma prawdy. Naogląda się jej na co dzień.
Spójna kompozycja słodyczy dla duszy umęczonej zgiełkiem miasta – myślę, że potrzeba osładzania rzeczywistości, wynika właśnie z tego.
Zaczęło się od tego, że zawsze chciałam dostać się na ostatnie piętro ŁÓDZKIEGO MANHATTANU. Mam tam bratnią duszę, ale... mieszka za nisko. 🤣 Potem okazało się, że tymczasowo zamieszkuje tam bratnia dusza mojego męża. Jakże więc tego nie wykorzystać?
To dla mnie szczególne przygody, bo zawsze marzyłam o mieszkaniu gdzieś w centrum... i wysoko.
Wspólną przygodę we troje zaczęliśmy od tego, że najpierw spróbowaliśmy dostać się na dach. I ten dach niestety okazał się niedostępny. Nie jesteśmy dewastatorami, nie musimy wszędzie wejść za wszelką cenę, więc odpuściliśmy.
Było kilka możliwości wejścia na szczyt wieżowca. Wszystkie dosyć porządnie zabezpieczone, łańcuchy, kłódki. Ale 21 piętro to też dobry punkt widokowy.
Historia tego mieszkania, które wynajmuje nasz kolega na Manhattanie, jest niezwykle intrygująca. Zapraszam do poczytania:
 |
| Zdjęcie z pewnej zimy. Wieżowiec kolegi z perspektywy wieżowca koleżanki. |
Najbardziej futurystyczne miejsce w Łodzi, jeśli nie w całym kraju. Ten projekt albo się kocha, albo nienawidzi. Jest spełnieniem marzeń ludzi, którym w sercach piętrzyła się myśl o piękniejszym mieście. A były to czasy kiedy Łódź nie cieszyła się pochlebną opinią, zaniedbana, szara ale za to z wielkim potencjałem.
O historii tej fabryki opowiadałam tu ⏩Monopolis – miasto w mieście.
dziś opowiem co nieco o samym projekcie.
Jest unikatowy, nie ma co kryć, myślę, że na skalę kraju jest bardzo konkurencyjny dla wielu koncepcji tego typu. Ten jaskrawo pomarańczowy kompleks łączy najwyższej klasy biura z kulturą i gastronomią. Jest efektem rewitalizacji zabytkowych zakładów Monopolu Wódczanego z XX wieku. Te historyczne budynki przemieniono w komfortowe miejsca pracy oraz miejsca służące spędzaniu wolnego czasu.
Monopolis znany jest również pod nazwą Spirit of Łódź. Czy słusznie? Zapraszam na krótki spacer:
Dawniej nosiło nazwę ronda Waryńskiego. Jest to jedno z bardziej skomplikowanych węzłów drogowych, na których męczy się kursantów na prawo jazdy. Łączy aż pięć ulic.
Rondo jest rondem z nazwy, ale gołym okiem widać, że coś tu jest nie tak...
Po przebudowanie w 2000 roku, skrzyżowanie straciło walory tzw. bezpiecznego skrzyżowania. Jak podaje Wikipedia, to miejsce to "skomplikowany układ kilku, powiązanych z sobą skrzyżowań".
Na środku stoi nieduża rzeźba: "Drzewko Solidarności".
Czy miejsce jest urokliwe? Wątpię... ale wiosenne kwiecie przyciąga wzrok i na pewno robi się przyjemniej. Łódzcy fotografowie tworzą tutaj dosłownie cuda, bo piękno zależy od punktu widzenia.
Moje zdjęcia dziś nie będą twórcze ani sensacyjne. Dziś pokażę jak to wygląda faktycznie, kiedy kwitną kwiaty.
Już wiecie od dawna, że dla mnie nie ma czegoś takiego jak "niepogoda". Zachwycam się światem zalanym mgłami, rozkoszuję się w dźwiękach zacienionych poranków i kocham spacery po zapadanym mieście.
Stąd biorą się zdjęcia, rzadko publikowane w Internecie z dwóch powodów. Nie każdy fotograf ma ochotę wyjmować sprzęt w deszczu i jest niewielu odbiorców takich zdjęć, którym przypadną one do gustu. Internet preferuje - jeśli można tak osobowo napisać - jasne, słoneczne zdjęcia, które kojarzą się z samymi dobrymi momentami. A z czym kojarzy się deszcz i mgły?
Zacznijmy od pewnego poranka. Zdjęcia i nagrania robiłam z mojego okna na jednym ze zwykłych osiedli. Bloki, zasrane trawniki, nic specjalnego. A jednak "Sleepy Hollow" przy tym wymięka.
Biały, nowoczesny wieżowiec Hi Piotrkowska klasy A+, to wielofunkcyjny kompleks typu mixed - use. Co to znaczy? Już śpieszę z tłumaczeniem:
Mianem mixed use określa się budynki wielofunkcyjne, które łączą kilka funkcji. Po prostu.
Co my tu zatem mamy?
Dwa budynki biurowe z przestrzenią usługową oraz hotel Hampton by Hilton Łódź City Center.
Łączna powierzchnia to 34 tys. mkw.
Ta biała wieża ma 20 pięter co się przekłada na 82 m wysokości, a to czyni ją najwyższym biurowcem w mieście.
Drugi budynek ma 8 pięter.
Co oferują białe budowle oprócz biur?
Tam znajduje się kilka sklepów, klinika medyczna, siłownia oraz kawiarnie.
Architektura rzuca się w oczy
Klasyczna bryła i rytmiczne podziały tworzą ponadczasowy charakter obiektu. To co dostrzegłam po raz pierwszy kiedy spojrzałam na ten budynek, to duże okna. Pomyślałam, że dostęp światła dziennego zapewnia tym ludziom naprawdę komfortowe warunki pracy. Znam z autopsji problem braku światła i niszczenie oczu przy świetlówkach.
Ciekawostka: Hi Piotrkowska trafił do gry komputerowej Counter-Strike: Global Offensive. Został zmapowany i przeniesiony wirtualnie w postaci 57 unikalnych tekstur.
 |
| Widok na cały Hi Piotrkowska z okna kawiarni Etno. |
Jesienią Łódź jest pięknie strojona, a zimą Łódź stroi się sama.
Pojawiają się wszędy miłe dla oka światełka, wieczorami robi się przyjemny nastrój, coraz więcej widać na ulicach uśmiechniętych twarzy.
I choć nadal większość narzeka i pewnie będzie narzekać do grobowej deski, mnie nie odstępuje pogoda ducha i nie wypuszczam z ręki kija Włóczykija.
W tych chłodnych miesiącach nazbierałam dla Was całe mnóstwo łódzkich widziadeł, które są przy okazji kwintesencją tego, jak można w moim mieście spędzać czas. Bo przecie nie tylko pracą człowiek żyje.
Nie sądziłam, że tego typu obiekt można naprawić, by chociaż nie przeszkadzał w panoramie miasta... Tymczasem nie tylko nie przeszkadza, ale on dodaje temu miejscu smaczku pośród jasnych elewacji nowoczesnej i zabytkowej architektury centrum Łodzi.
Gruntowny remont tego biurowca trwał 2 lata. Modernizacja wnętrza i zewnętrza zyskała nie tylko nowy styl, ale i ładną nocną iluminację. Nowa nazwa nawiązuje do czerwonego koloru (dawniej Bre Tower).
Tak jednym słowem można określić Łódź w kwestii architektury. Każdy wybredny znajdzie tutaj swoją perłę i mówię to, bo swoją pewność siebie opieram na wielkim potencjale tego miasta – w niniejszym wpisie nie zawarłam wszystkiego, co Łódź oferuje, ale wiem, że taką deklarację można poprzeć naprawdę potężnym materiałem.
Pewnego słonecznego dnia skorzystałam z okazji przejazdu przez miasto samochodem w roli pasażera, dlatego jakość zdjęć starych kamienic pozostawia wiele do życzenia (z telefonu), ale myślę, że są na tyle ciekawe, że warto je przedstawić. Są dla mnie natchnieniem. Mam ochotę powrócić na te ulice i wykonać porządne kadry.
Nowoczesną stronę Łodzi fotografowałam już normalnie aparatem i nie przez szybę.
Łódź różnorodna.
Miasto kamienic:
Pewnej spokojnej niedzieli nogi same porwały mnie na spacer. Byłam akurat niedaleko centrum miasta, a dzień był jeszcze młody.
Łapie kadry wszędzie gdzie jestem, a trochę się ich już nazbierało. Pokażę Wam dziś spontaniczne widziała miejskie, które mogą zachwycać, bądź straszyć.
 |
| Widok na centrum. Torowiskiem jedzie zabytkowy tramwaj, co jest coraz częstszym widokiem na ulicach. Tak - można się nim przejechać. |
Główna stacja kolejowa, której inicjatorem był przemysłowiec Karol Scheibler w 1866 roku. Na terenie obiektu mieszczą się stacje autobusowe, autokarowe, tramwajowe oraz rowerowe.
Dworzec posiada najwyższą kategorię Premium i jest jednym z najnowocześniejszych projektów w mieście.
Przebudowa dworca zajęła 5 lat, ponadto po udostępnieniu obiektu ludziom, dalej trwały prace nad tunelem średnicowym w stronę dworca Łódź Kaliska.
65 000 m² całej powierzchni, 3 poziomy konstrukcji połączone 24 schodami ruchomymi i 14 windami. 4 perony na głębokości 16,5 metra pod ziemią.
Przed wejściem na dworzec znajduje się czterotorowy tramwajowy węzeł przesiadkowy i pętla autobusowa. Przy zachodnim i północnym wejściu znajdują się stacje Łódzkiego Roweru Publicznego.
W 2010 roku kręcono na tej stacji film "Weekend" w reżyserii Cezarego Pazury. W tym filmie można zobaczyć ostatni raz stację przed remontem.
– informacje zaczerpnięto z Wikipedii
