Dom braci Augusta i Izydora Baruch

Więckowskiego 10

Kamienica, która budzi pewne zastanowienie. Stoi w pierzei jednopiętrowych obiektów z XIX wieku, które nikną w cieniu ➛ nowo wybudowanej na rogu, oraz innych na tej ulicy, dużo wystawniejszych.
Patrząc na ten rząd, można spróbować sobie wyobrazić dorożki tędy pędzące i woźnicę odbijającego się w oknach tychże dwornych fasad.

Pod koniec XIX w., bracia prowadzili spółkę przemysłowo-handlową.

Zaczęło się od oficyn. Na niniejszej parceli w roku 1888 powstały dwie piętrowe, murowane. Pełniły rolę mieszkań, a zaprojektował się sam Hilary Majewski, architekt słynący z bardzo pięknych dzieł w Łodzi.
Kamienica frontowa powstała później, a w niej w roku 1898 nastąpiła przebudowa parteru wedle planów Adolfa Zeligsona.

Nie zakładałam wcale, że wewnątrz znajdę coś spektakularnego. Widząc nowe plastikowe okna, raczej sadziłam, że lokatorzy już dawno dostosowali wnętrze do nowoczesnych standardów.
Byle żyło się lepiej, komfort życia, rzecz jasna, jest bardzo ważny.

Lecz architektura wyszła naprzeciw moim oczekiwaniom.

Kolorowe szkła na każdej klatce
robią robotę.

Bardzo wysokie okno na ostatnim półpiętrze.

Uroczy owal na poddaszu.
Lubię takie smaczki.

Ciekawe podwórko.

Tutaj widać następną jednopiętrową kamienicę, pod numerem 8,
podobna stoi dalej pod numerem 6.

Jeśli rewitalizacja obejmie także te kamienica, może tu się zrobić całkiem przyjemnie. Wyobrażam sobie klatkę schodową w ciepłych jasnych barwach, dopasowanych do kolorowych szkiełek w oknach.

Nim cała Łódź zostanie zrewitalizowana, mnie już pewnikiem nie będzie na tym świecie. Póki co, kolejne rewitalizacje odbywają się zgodnie z planem i następne również są już zapowiadane.
Będzie dobrze. A póki co, znacznie częściej będę trafiać w takie miejsca. Ciche i zakurzone, ale z wielkim potencjałem.