Maki wczesane na wieczność zachowane po wsze piętra aż po mansardowy dach.

Kamienica małżeństwa Józefa i Antoniny Emilii Weikert

Andrzeja Struga 28

Dziś pierwszy dzień kalendarzowej wiosny. Na maki trochę za wcześnie, ale gdzież indziej znajdę tak ukwieconą i barwną architekturę na taką okazję?

Wiosna. Młoda siła, świeże myśli. Nieokiełznana przyroda – tę najlepiej widać w górach, wiosna jest niebezpieczna. Roztopy, niespodziewane deszcze, błotne lawiny, mnóstwo powalonych drzew...

Kto kocha dzikie szlaki, ten o tym rozmyśla, lecz tymczasem zajrzyjmy na ukwieconą posesję, gdzie nic nam nie groźne, a kwiaty są z metalu.

Łódzkim chadzam szlakiem, łódzkie mam przygody, które niejednego rodowitego Łodzianina mogłyby zaskoczyć. Cóż znają i cóż widzieli prawdziwi łódzcy szwendacze? Nasi przewodnicy miejscy, nasi fotografowie i opowiadacze?

Szlakami ich kroczę i też sama chętnie błądzę. Raz za cudzym kluczem idę, raz za własnym nosem.

Może kiedyś za lat parę, jednym z nich się stanę? Jednym z tych ludzi co Łódź prawdziwie znają i nadal ją kochają.

Krótka historia:

Plany budowy powstały w roku 1892 autorstwa architekta Piotra Brukalskiego, ale był to projekt na kamienicę dwupiętrową.

Weikert posiadał na tejże ulicy pod nr 26, skład wyrobów żelaznych, łóżek, welocypedów i wózków.

Przy Piotrkowskiej pod współczesnym numerem 93, posiadał małą fabrykę, w której produkowano welocypedy i wyroby żelazne.

Rewers kamienicy.

Brama ozdobiona liśćmi dębu oraz kwiatami słonecznika.