Kiedy przyjechałam do Łęczycy, swoim zwyczajem najpierw poszukiwałam tego co mniej oczywiste. Owszem, zamek odwiedziłam również, właściwie był nawet moim głównym celem dla czystej przyjemności (z miłości do epoki średniowiecza), ale najpierw coś dla Was.
I taką najmniej kojarzącą się z Łęczycą historią jest górnictwo rud żelaza. Kiedy szłam w kierunku dawnej kopalni, na horyzoncie wyłonił się stary, ponad sześćdziesięcioletni szyb kopalniany „Łęczyca I”. Jest on zabytkiem. Niezbyt zadbany, upstrzony rdzą z wielkim znakiem reklamowym firmy, która aktualnie zaadaptowała spory kawałek terenu. Ogólnie całe to miejsce jest wynajmowane różnym firmom.
Choć górnictwo miało ogromne znaczenie dla miasta, pamięć o nim niknie... Łęczyckie Zakłady Górnicze zostały zapoczątkowane w roku 1955, stając się największym zakładem w regionie. Zatrudnionych było tu 1500 pracowników.
Po wojnie i dziesięciu latach stagnacji, nastąpił bardzo dynamiczny rozwój zagłębia górniczego. Zaskakujące może będzie to, co teraz powiem, ale od tego momentu, zaczęły tu przyjeżdżać całe rodziny ze Śląska, Kielecczyzny, Ziemi Częstochowskiej i likwidowanych kopalń uranu w Kowarach.
Liczba mieszkańców zwiększyła się dwukrotnie (12 900 mieszkańców).
Wtedy wybudowano 29 bloków.
Formalną datą likwidacji wyrobisk jest rok 1992. Przyczyną była nieopłacalność ekonomiczna. Tutejsze rudy żelaza należały do surowców ubogich w porównaniu ze światowymi złożami.
Górnictwo miało wpływ na kulturę.
Kino „Górnik” i stadion klubu sportowego „Górnik”, ZSP nr. 1, posterunek Policji (dawny budynek dyrekcji ŁZG, siedziby NOT, biblioteki i hotelu), Zajazd „Senator” (dawne ambulatorium lekarskie), budynek Archiwum Państwowego (dawnego przedszkola) – istnieją do dziś.
Od 1957 roku, działała orkiestra dęta przy ŁZG. Przez wiele lat absolwenci Zespołu Szkół Górniczych tworzyli znany zespół muzyczny „Łęczanie”.
Bardzo aktywnie funkcjonowało Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Górnictwa w klubie NOT. Działał słynny Dyskusyjny Klub Filmowy. Odbywały się ”Karczmy Piwne”.
To jeszcze nie koniec o górnictwie. Teraz przeniesiemy się do Ratusza na małym rynku, który okalają ciekawe, odrestaurowane kamienice mieszczańskie z XIX stulecia.
Ratusz został wzniesiony w latach 1787-1790 w stylu klasycystycznym. Zaprojektował go architekt królewski, Jakub Kubicki.
Niestety po gruntownym remoncie w pierwszej połowie XX wieku, utracił swój pierwotny wygląd.
Gdy nadszedł wiek XXI został ponownie przebudowany celem przywrócenia tych cech.
W piwnicach ratusza za darmoszkę możemy obejrzeć wystawę muzealną poświęconą Łęczyckim Zakładom Górniczym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz