ŁĘCZYCA | ogólnie

Taki spacer po mieście jest tym co mnie po prostu relaksuje. Funkcje poznawcze są na wysokich obrotach, a gęba samoczynnie uśmiecha się od ucha do ucha.

Łęczyca potrafi zaskoczyć, choć niewielka, dlatego niesie ze sobą miłe przesłanie – nie lekceważ małomiasteczkowej urody!

Po prostu zejdź z utartego szlaku i nie łaź ciągle po starych rynkach. Pokrąż większym kołem, idź gdzie Cię oczy poniosą.

Swoją przygodę w Łęczycy zaczęłam na dworcu kolejowym. Pociąg przywiózł mnie w to miejsce, ale jakimś dziwnym zwyczajem, dworcami zawsze zajmuję się na koniec każdej wycieczki.
Niemniej, pokażę Wam go na początek.

Dworzec kolejowy w Łęczycy wybudowano w roku 1925 w stylu dworkowym, potocznie zwanym "narodowym", który jest dosyć charakterystyczny dla dworców budowanych w międzywojniu.

Projektantem budynku jest prawdopodobnie Romuald Miller.

Dworzec posiada dwie poczekalnie, kasę z pomieszczeniem bagażowym, pomieszczenie dla zawiadowcy stacji i dyżurnego ruchu.
Bardzo podobne dworce znajdują się w Ozorkowie, Gostyninie i Sierpcu.

Utarte szlaki to przecież nic złego, więc kręcenie się dookoła rynku, jak najbardziej jest na miejscu! Wspominałam niedawno starą zabudowę tej małej staróweczki i nadal uważam, że jest tu całkiem przyjemnie i malowniczo.
Oczywiście wszystko to w cieniu średniowiecznego zamku z charakterystyczną wieżą, ale teraz nie o nim. Jeszcze nie.

Bardzo blisko centrum znajdziemy intrygujący obiekt okolony wysokim murem. To dawne więzienie przy ulicy Pocztowej 14.

Zostało zamknięte w roku 2006 był to zakład karny o zaostrzonym rygorze w murach zsekularyzowanego w roku 1799 dawnego klasztoru oo. dominikanów.

Był jednym z najcięższych więzień w Polsce.

Może kiedyś nadarzy się zwiedzanie tego obiektu, to wtedy porozmawiamy o nim więcej.

Nad murami wychyla się śmiało wieża zamkowa.

A tu mamy bardzo ciekawy mural blokowiska, spodobał mi się od pierwszego wejrzenia. Chciałabym, żeby te nudne kloce architektury klatkowej, malowano w miły sposób, by było lokatorom przyjemniej żyć na takich osiedlach.

Nieopodal jest staw miejski.

A to zdjęcia z dróg mniej uczęszczanych przez turystów:

Śliczny budynek Żabki. Urzekł mnie. :D

Dawny warsztat. Malowniczo z tą roślinnością.

Piękny kuty balkon.

Potężne wejście do gmaszyska szkoły podstawowej nr 1.

Coś niby a'la pałacyk, całe w siding'u.
Rzuciło mi się w oczy. XD

Kościół i klasztor Bernardynów, lata 1636-43.

Łęczyca była niegdyś okolona potężnym, ceglanym murem. Na zdjęciach ich pozostałości.

Mury obronne wespół z zamkiem wzniesiono za czasów panowania Kazimierza Wielkiego. Okalały wówczas 9 hektarów miejscowości, ich długość wynosiła 1150 metrów, a wysokość 7 metrów.

Do czasów współczesnych zachowała się wieża obronna (ul. Kościelna), którą zmieniono w dzwonnicę kościoła św. Andrzeja., a był to wiek XVIII.

Wśród tej roślinności teren wygląda iście rajsko.

Przy okazji na nabranie sił do dalszego zwiedzania, polecę Wam wyśmienitą naleśnikarnię na starym rynku. Z łatwością znajdziecie.

Menu zawiera farsze słodkie i wytrawne. Ja wybrałam wytrawny, nr 4 i bardzo mi smakował, aż nie mogłam się najeść!

Skusiłam się też na ciasto. Okazało się, że domowej roboty, żadna tam dostawa z cukierni. Kawał ciasta było godziwy, a smaczny, że palce lizać!

Podczas szwendanka, natknęłam się na witrynę z zabytkowymi samochodami. Przez szybę ciężko o lepsze zdjęcie niestety.

A to nie koniec łęczyckich przygód. c.d.n.

Przypominam o ➤ cmentarzu ewangelickim ➤ bo chyba jeszcze nikt nie widział.