Wieść obiegła całą kulę ziemską, Europa nagle stała się pożądanym kursem podróży, bowiem w pasie biegnącym od Arktyki, przez Islandię, aż po Hiszpanię, można było oglądać całkowite zaćmienie Słońca, które zdarza się raz na ćwierć wieku.
W Polsce zaćmienie było widoczne dzięki znakomitej pogodzie. Głębokie wejście księżyca na tarczę słoneczną, nie było jednak całkowite, ale przy linii horyzontu, bardzo spektakularne.
Ostatnie takie zaćmienie, mogliśmy oglądać w roku 1999, również w sierpniu. Pamiętam to w taki sposób: mama podała mi wtedy okopcone szkiełko. Był środek dnia, zrobiło się szaro. Miałam 12 lat.
Tym razem dodatkowo towarzyszyły nam śliczne efekty zachodzącego słońca. Ci, którzy tak jak ja, pofatygowali się o wyższy punkt obserwacji, widzieli zaćmienie do samego zajścia za horyzont.
W takiej lokalizacji z Łodzi można było oglądać słońce przesłonięte aż w 84%.
12-piętrowy budynek ma około 40 metrów wysokości. Otworzył przed nami niski, szeroko dostępny horyzont.
Te ostatnie sekundy przed zachodem, kiedy tarcza była już bardzo nisko, stała się ciemnoczerwona.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz