Pałac Ludwika Heinzla
Okólna 166
Ten zachwycający obiekt wzniesiono w roku 1898 wedle projektu berlińskiego architekta Franza Schwechtena. Na dokumencie widnieje również podpis Ignacego Markiewicza, naszego architekta miejskiego.
Inicjatorem był Ludwik Heinzl, który powołał ten projekt do życia z myślą o swoim synu, nazywanego w przyszłości "królem wełny".
Pochodzą z Niemiec/Dolnego Śląska, a do nas przybyli na początku XIX wieku.
Dziś to przede wszystkim obiekt zabytkowy uratowany przed całkowitym zniszczeniem przez człowieka, który dosłownie roztoczył opiekę nad pałacem. Rewitalizacja trwa już bardzo długo, jednak 7 lat – mając na uwadze pieczołowitość projektu – to krótki czas.
Nieśpiesznie wchodząc w meandry rekonstrukcji od fundamentów po każdy najdrobniejszy detal, trudno nie przypuścić, że będzie to miejsce słynne na skalę światową.
To co zobaczyłam w jego wnętrzach i usłyszałam z ust właściciela, przeszło najśmielsze oczekiwania. Łodzianie mówią, że to "Łódzkie Łazienki". Czyżby? Bo dla mnie to już grubo ponad ten poziom.
Czekaliśmy u wejścia na właściciela tego pięknego pałacu. Ku nam wyszedł młody, szczupły mężczyzna, bardzo elegancki w oldschoolowym stylu.
Niesztampowy wizjoner i architekt w jednej osobie.
Gdy jął opowiadać o tym miejscu, nie było wątpliwości – ten pałac to jego pasja i miłość.
Kandelabry z Francji, rzeźby znamienitych artystów, znane dzieła sztuki, przepiękne żyrandole, sztukateria, od której nie da się oczu oderwać, oryginalna stolarka, niesamowite wzornictwo tapet (takich już się nie robi).
Wizytowałam w pałacu w piątek, mamy niedzielę i ciągle czuję w sobie te emocje. Zakochani w architekturze i sztuce z pewnością mnie zrozumieją.
Pasja z jaką o tym wszystkim opowiadał właściciel, jest nie do przekazania. Trzeba mieć gorące serce do takiego przedsięwzięcia, aby po latach nadal podchodzić do niego z takim mozołem i tak wielkim zaangażowaniem.
Szacunek i uznanie z mojej strony, mam nadzieję mieć przyjemność znów zawitać w łagiewnickie włości jeszcze przed otwarciem.
Docelowo będzie tu hotel i restauracja. Musowo na kawę wpadnę.
Na prośbę właściciela, nie udostępniam zdjęć ze środka. Jak artysta – zamierza pokazać światu dopiero efekt końcowy.
 |
| Witraż od wewnątrz. |
HISTORIA
W roku 1895 po śmierci Juliusza, posiadłość odziedziczył jego syn Ludwik Henryk, ożeniony z hrabianką Marią Colonną Walewską. Kolejną spadkobierczynią była córka Konstancja, która poślubiła dyplomatę austriackiego i polskiego, Oswalda Kermenica.
Na czas trwania wojny, oboje uciekli do Peru i tam pozostali.
W czasie drugiej wojny, ów pałac stać się miał siedzibą gubernatora Hansa Franka, jednakże do roku 1947 była tu prowadzona szkoła oficerska, a następnie oddział Szpitala Chorób Płuc.
Niestety w tych latach hitlerowcy spalili polskojęzyczny księgozbiór oraz dokumentację majątku.
Nie bez żałobnego echa obeszło się z obiektem radzieckie wojsko, gdy zdewastowano wszystko, co świadczyło o potędze Rodziny Heinzlów.
Po II wojnie cały teren upaństwowiono. W roku 1947 działało tu sanatorium dziecięce, zaś w zabudowaniach folwarcznych utworzono mieszkania oraz siedziby instytucji państwowych i spółdzielczych, np. specjalistyczna grupa konna Milicji Obywatelskiej oraz Łódzki Klub Jeździecki istniejący do chwili obecnej.
W roku 2003 pałac przejął łódzki Urząd Marszałkowski, po czym obiekt został wystawiony na sprzedaż. Szczęściem dla naszej architektury, ów skarb przejął człowiek pełen pasji, który pieczołowicie i niespiesznie realizuje projekt renowacji pałacu.
 |
| Jestem zakochana w tej ławeczce od pierwszego wejrzenia. Po renowacji wyobrażam sobie, jak by tu można przesiadywać z książką i kawą. |
ARCHITEKTURA
Styl neorenesansu z elementami eklektyzmu, nacechowany jest w tej bryle przyjemną lekkością i harmonią. Główne wejście wita gości sześciokolumnowym portykiem, zamkniętym tarasem otoczonym tralkową balustradą.
Po drugiej stronie zamknięty półkoliście taras reprezentacyjny.
Na elewacjach oryginalne płaskorzeźby i rzeźby.
Dawniej na terenie pałacowego parku znajdowały się korty tenisowe, bażantarnia, szklarnie, warzywnik, sad, dom ogrodnika, 3 stajnie, wozownia, obora, chlewnia, gołębnik, stodoła, kuźnia oraz spichlerz.
Dalej w lesie funkcjonowały: gorzelnia i tor konny, a tam gdzie dzisiejszy Arturówek, stało kilka willi. Jedna z nich to dzisiejszy budynek po dawnym hotelu "Daria", który był kiedyś pałacykiem myśliwskim.
Mam nadzieję, że będzie ciąg dalszy.
Tymczasem zapraszam Was na krótką relację z podróży w to miejsce jak i spacerze po ogrodzie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz