Tam w górze.

Kocham tę głębię przestrzeni jaką daje możliwość obserwacji miasta z góry. Każdy detal widziany Tête-à-tête, robi wrażenie.
Niemalże każdy kadr jest strzałem w dziesiątkę. A uczucie bycia tam w górze... tego się nie da opisać.

Kamienica Edwarda Heimana.

Piotrkowska 125

Pierwotnie drewniany dom mieszkalny pod gontami, a na tyłach fabryka płócienno-bawełniana.
Murowana kamienica została wybudowana w roku 1893. Miała pierwotnie dwa piętra, trzecie otrzymała 4 lata później.

Kamienica Rozalii i Icka Aurbach.

Zielona 6

Jedna z tych kamienic, która za pięknym licem skrywa piękne wnętrze. Jej wartość kulturowa ma wysoką cenę, a mimo to jest pomijana, gdy wymienia się najefektowniejsze perełki Łodzi. Jej popularności nie sprzyja remont głównej ulicy, której jest sąsiadką, co powoduje, że wąska nić, przy której stoi od 132 lat, stała się nieprzejezdna.
Prawie nikt w ten zaułek nie zagląda.

Modernizm w czterech smakach – ryflowanie po łódzku.

Łódź zasłynęła fabrykami przemienionymi we wspaniałe miejsca turystyczne. Również modernizacje fabrykanckich kamienic odbywają się nie bez echa.

Jednakże Łódź to także zagłębie modernizmu, o którym opowiem na czterech wybranych przez siebie przykładach.

Modernizm to unowocześniony trend w sztuce architektonicznej, który kiełkował od ok. roku 1910 do 1980. Stylizowane budownictwo odeszło w niepamięć, by ustąpić funkcjonalności oraz prostocie zgeometryzowanej konstrukcji.

Wygoda stała się ważniejsza od zdobności, powstała nowa estetyka.

Zmieniła się także sztuka plastyczna, w której zaczęły królować: kubizm i abstrakcjonizm.

Piękny przykład secesji w Łodzi.

Piotrkowska 43

Secesję rozpoznać jest dosyć łatwo. Jej płynne linie zdają się okalać i zmiękczać całą architekturę niby skała porośnięta bluszczem. Liście, wiciokrzewy, korony drzew, są typowo secesyjnymi akcentami. Giętka linia, fauna i flora.
Jest to nowoczesność z estetycznym smakiem, która kiełkowała w latach przełomu XIX i XX wieku.

Kamienica Hersza Nuchena Epszteina | różne oblicza podwórek i klatek schodowych pod jednym adresem.

Piotrkowska 69

Jest to ciekawy adres, bowiem przebiega przez więcej niż jedno podwórze.
Mieszkanie przy ulicy Piotrkowskiej nie jest niczym pochlebnym zważywszy na nieustający harmider na tym sympatycznym deptaku, gdzie o ciszy nocnej często można tylko pomarzyć.
Inaczej sytuacja wygląda pośród mieszkań znajdujących się w podwórzach, zwłaszcza jeśli mowa o drugim bądź trzecim z kolei.

I właśnie pod tym adresem zobaczymy różne oblicza podwórek i klatek schodowych.

Nieduża kamienica wraz z oficynami powstała w roku 1890 wedle planów Gustawa Landau-Gutentegera.
Historia tej parceli jednak zaczęła się od pana Józefa Goldy, który był członkiem Zgromadzenia Majstrów Tkackich w Łodzi.

W drugiej połowie XIX w księgach wieczystych widnieje Juliusz Pfeiffer, który niczego w ziemię nie inwestując, sprzedał ją naszemu bohaterowi.
I to on zainicjował (najprawdopodobniej wraz z w/w architektem), trzykondygnacyjną kamienicę.

Stare Polesie | Dzielnica Wiązowa z Redman'em.

Przyznam szczerze, że to jeden z moich ulubionych obszarów Łodzi, gdzie można znaleźć wiele skarbów. Kamienice są tutaj wiekowe, a dla sympatyzujących z architekturą, jest to kopalnia detalu.
Jeśli kamienice, to oczywiście klatki schodowe i urokliwe podwórka.

Stare Polesie to niemal niewyczerpalny temat – obszar miasta z dużym potencjałem, po którym dosyć często organizuje się przewodnickie spacery. Tutaj historia jest obszerna i niewątpliwie wymagająca w jej przedstawieniu.

Oprócz tego jest co pokazać i to jest głównym nurtem spacerów z Radkiem "Redman'em" Stępniem, który otworzył przed uczestnikami niejedne drzwi.

To nie tylko historia Łodzi, ale też liczne anegdoty i opowieści z własnej eksploracji, co czyni te spotkania jeszcze ciekawszymi.

Zapraszam do pełnej foto-relacji z wydarzenia i jak zawsze zachęcam do śledzenia stron autora, gdzie będą pojawiać się informacje o kolejnych spacerach.

Łódź Nieoczywista | Region Kultury