Kamienica Salomona Bahariera, następnie małżeństwa Sachsów | Piotrkowska 107

Kiedy w księgach wieczystych niniejszy adres podpisano nazwiskiem Salomona Bahariera, na posesji zaczęła powstawać dwupiętrowa kamienica. Nastał rok 1882, projektantem był Edward Crentzburg.

Później gdy właścicielem został Majer Cylich, dobudowano dodatkowe piętro. Architektem wówczas został Piotr Brukalski. Był to rok 1895.

Dwa lata później kamienica była w rękach Anieli i Henryka Sachsów (posiadali fabrykę wyrobów chemicznych w Częstochowie). Wówczas przebudowano elewację aby konwencjonalną neorenesansową treść przemienić w wysublimowaną wielkomiejską kamienicę.
Pojawiły się również zmiany wewnątrz budynku.

Mówiąc o architekturze kamienicy frontowej, mówimy o zasłudze rodziny Sachsów, którzy zostawili po sobie tę kamienicę tak piękną.

 

Dekoracja jest niezwykle bogata. Styl empire to styl cesarski, jest odmianą klasycyzmu. Rozwijał się we Francji – kolejny prztyczek w nos dla tych, którzy wyśmiewają porównania Łodzi z Paryżem.

Niniejsza kamienica jest zdobiona postaciami maszkaronów, orłów, lwów, łabędzi, których szyje tworzą kształt liry.
Zobaczymy także bukraniony (czaszki), ponoplia (kompozycje ładnie prezentowanej broni), płonące pochodnie i motywy roślinne jak festony (girlandy).
Znajdziecie tu także przykład kimationów lesbijskich. Proszę pohamować wyobraźnię, nie zobaczycie tu scenek rodzajowych, ta nazwa odnosi się do architektury antyku. Jest to klasyczny ornament na wypukłych profilach, np. gzymsach. To zazwyczaj  stylizowane formy liści o kształcie sercowatym. Nazwa wywodzi się z wyspy Lesbos, gdzie ów styl występował.

Środkowa oś jest ujęta w parę przypor wyrastających ponad wykuszem. Fasadę zamyka głęboki gzyms oraz attyka.

Kiedyś kobiety mogły tu odwiedzać pracownię gorsetów.

Istniały tu również fabryki wyrobów wełnianych, jedwabnych oraz pluszowych. Dom handlowo-komisowy i pracownie krawców.

Działała tu cukiernia Aleksandra Roszkowskiego.

Elewacja zachwyca, ale klatka schodowa powala. ;)